UÇUP GİDECEKTİ MELEKLER GİBİ

Birkaç saat önce, Beşiktaş’ın Çaykur Rize Spor maçını tartışmıştık birlikte. Koyu Beşiktaşlı idi. İngilizce kursuna gitmek için kapıdan çıkarken el sallamıştı, “Hoşça kal Baboş, bu sene şampiyonuz” diye.  Telefon çaldı on yedi otuz sıralarında. “Kurstan sonra arkadaşlarla oturacağız kafede””demişti. 18.35’te ablasıyla konuşmuştu, “Sakarya’da kafedeyiz, biraz daha oturacağız. On beş yirmi dakika sonra kalkabiliriz””demiş.

Saat 19.00’a geliyordu, televizyonu açtım haberleri izlemek için. Haber öncesi haberleri veriyordu. Kızımın telefonuna “Ankara’da Kızılay’da patlama oldu””mesajı geldi. Zıpladık yerimizden. Televizyon kanallarını aradık henüz haber ulaşmamıştı. Haber kanallarını aradık, birkaç saniye sonra, NTV, “Ankara’da Kızılay’da otobüs duraklarının olduğu yerde”patlama oldu, ölü ve yaralılar var” haberini verdi.

Anne bağırıyordu “”Gitti yavrum gitti” diye.”Televizyonların gösterdiği yerden binecekti otobüse. Abla ağlayarak arıyordu telefonunu. Şaşkınlıktan televizyona bakarken düşünemez olmuştum olayları. İlk aradığımızda telefonu çalarken sonra “Ulaşılamıyor””mesajı gelmeye başladı.

Anne bir odada “Yandım anam” diye”bağırıyordu, abla başka odada “Kardeşim” diyerek ağlıyordu.  Kolay mıydı 24 yaşında uçup gitmişti belki de  melekler gibi. O dakikalarda durakta olma olasılığı yüksekti.

Şubat’ta yaşamıştık alçak terörü. Canlar uçup gitmişti. Parçalanmıştı bedenler. Gülen yüzler, parlayan gözler sönmüştü bir anda.. Gözlerimden yaş akarken teselli arıyordu, “İnşallah dolmuş durağına gitmiştir” diye.

Ağlayarak koşuşturuyorduk evin içinde. Ne giyineceğimizi şaşırdık, oysa ben gidemeyecektim hasta olmam nedeniyle. Kızılay’a değil, direk Numune Hastahanesi’ne, Hacettepe’ye diye söyleniyordum.

Büyütmek için nöbet tutardık annesi ile, her anne ve babanın yaptığı gibi. Televizyon aşığı idi. Erkenden uyur, gece yarısı uyandığında “Atta””diyerek oturma odasına götürüp televizyonu açtırırdı. Divandan düşmemesi için yastıklarla destekler ayağımı önüne uzatırdım. Uykusuzluğa dayanamayıp daldığımda, kahkahasına uyanırdım çoğu kez. Göreve gittiğimde sarılırdı boynuma “Beni bırakma baba””diyerek ağlardı. Gözlerimi tavana dikip “Aman Tanrım!… Bizi bırakıp melekler gibi uçtu mu” diye”düşünürken kafamı duvarlara vurmak istedim.

Kızımın telefonu çaldı. “”Alper””diye haykırdı. “Şükürler olsun Tanrıma, yaralı da olsa yaşıyor” dedim. Ablasının “İyi imiş” çığlığı odalardan taştı. Birbirimize sarılarak ağlaşıyorduk.

Gökdelenin önündeyken patlamış bomba. İki üç dakikayla kurtulmuştu ölüm tuzağından. “Alev topunu görünce Kolleje doğru koştum””demiş ablasına. Annesi, ablası gelene dek beklediler yolda. Oran’ın sırtlarından zor gelebilmişti eve. Sarıldığımda bedenim titriyordu.

Televizyonda her dakika yaralı ve ölü sayısı artıyordu. Spiker “Ölenlerin çoğu genç””diyordu üzgün üzgün. Uçmuşlardı melekler gibi bu dünyadan. Bir dakika önce ne hayaller, ne umutlar kurmuşlardı yaşam için. Kafelerde şakalaşmışlardı arkadaşları ile. Belki de annesine, babasına “Bir saate kadar gelirim””demişlerdi bizim çocuğumuz gibi.

Ankara’da yüzlerce ailenin çığlıkları sanki kulaklarımda çınlıyordu. Çocuğunu bekleyen, babasını, kardeşini, ağabeyini, ablasını bekleyenler pencereden pencereye  koştukları canlandı gözümde, bizde olduğu gibi. Dostlarla konuşamıyorduk ağlamaktan, yaşanan kâbustan. Düşünceler tonlarca ağırlık oluşturdu bedenimde. Oturduğum yerde eziliyor, gözyaşlarıma engel olamıyordum. Hem de hıçkıra hıçkıra.

Öğrendiğim tüm bilgilerin analizini, sentezini yapmaya çalıştım. Savundukları düşüncenin kuramcısı olsaydım, masum insanları öldüren bu eyleme izin verir miydim? Aynı ülkede kardeşçe yaşamak, terör eylemleri ile gerçekleşebilir mi?

Ayrı devlet mi kurmak istiyorsunuz? Kurdunuz diyelim, Türkiye ile dost olmadan yaşamak mümkün mü bu coğrafyada? Kendini akıllı sanan kişiler, lider bozuntuları, çekin ellerinizi gençlerimizin üzerinden. Körpecik çocuklar ölüyor hiç yere. Kan ağlıyor insanlığın yüreği.

Teröristin resmine baktım gazetelerde. Babasını, annesini düşündüm. Büyütmek için ne kadar emek vermişlerdir.  Her sabah saçlarını tarayarak okula göndermişlerdir. Güldüğü zaman sevinmişlerdir, okşamışlardır. Koklamışlardır doyana dek.

Okul sıralarında kim bilir kimlerden hoşlanmıştı. Sevdiğinin gözlerine bakabilmek için hayaller kurmuştu, rüyalar görmüştü.

Kana doymayanlar, kıymayın çocuklara. . Alçaklığınıza son verin.

Daha iyi yaşam kavgası mı?

Gelin İnsanlık kavgasını hep birlikte verelim.